Op safari met MS (deel 2)

De medicatie komt op tijd binnen, jeejj!!! Vrijdag kwam gelukkig de Baclofen binnen. Dus echt net op de valreep. Toch wel een opluchting. 

Ik heb een medicijnpaspoort aangevraagd voor mijn katheters, dit bleek een leeg boekje te zijn die ik zelf nog moet invullen. Ook goed, ik vind het nu zonde van mijn energie om mij hier druk om te gaan maken ik. Ik maak het zaterdag allemaal wel mee. 

De koffers, rugzakken en andere tassen zijn gepakt. We zijn klaar om te vertrekken, maar toch niet eerst voordat we KLM moesten bellen. Het gewicht wat in de koffer zit is echt veel te hoog. Steph zat met zijn kleine beetje al aan 26 kilo. Oeps, we nemen echt te veel zooi mee…..of toch niet….nou ja hoe dan ook.  Dit zat mij niet lekker, hoe kan die koffer nu al zo zwaar zijn. Ik ben zelf ook de tas gaan nawegen en er kwam bij mij 23 kilo uit, jeetje zeg. Hoe moet dit nu? 

Dan maar gewicht bijboeken, nee zegt Steph ik bel KLM “even”. Dus na 25 min in de wacht te hebben gestaan kregen Steph een aardige mevrouw aan de telefoon. Ze ging onze bagage kilo’s bij elkaar optellen. Ik heb een medicatiekoffer, dus ik mag 12 kilo extra handbagage mee nemen. We hoeven niks bij te boeken dit redden we wel met handig inpakken. Toch besluit ik mijn vader te appen of hij zijn weegschaaltje even wil brengen dan kunnen we het vergelijken. 

Stephan’s koffer was maar 8 kilo, owwwww juist ons weegschaaltje is kapot 🥴. Erger nog we houden kilo’s over om mee te nemen. We mogen zelfs nog een cabine trolly meenemen, denk niet dat we dat gaan doen. We moeten het tenslotte ook mee sjouwen de savanne op en of dat handig is, ik betwijfel het. 

De laatste punten van onze puntenlijstje afgestreept en gedaan, de boodschappen zijn gedaan. Voor Puck is alles geregeld. Hij blijft lekker thuis en gaat waarschijnlijk verschrikkelijk verwent worden door zijn oppastante die lekker op vakantie is in ons huisje.

De kriebels in mijn buik worden wel steeds meer voelbaar. Ik vind het oprecht spannend. Maak ik mij te veel zorgen? Ja, ik weet het wel zeker. Ik zie helaas altijd meer beren op de weg die er helemaal niet zijn of allemaal wel mee valt. Heeft MS daar voor gezorgd? Ik weet het niet, ben bang van wel. Zo zorgeloos is mijn leventje niet echt meer.

Ik weet 1 ding zeker, ik ga zo verschrikkelijk van deze vakantie genieten! Ik zal hier echt maar 1 keer in mijn leven komen, en dan  heb ik geen zin om mij zorgen te maken. Kom maar op met the big and the small 5. 

Kenia here we come 🐘🦁🐆🦛🦏🦒🦓🐊🦩☀️✈️